Szepczące Cienie

#1

Szepczące Cienie
Wielka niewiadoma

Zajmowane tereny
Łąka nad jeziorem, Wąski potok, Wysepka na jeziorze
Cel
Trudno jest jednoznacznie określić motywy, jakimi kierują się Cienie. Czasem nie sposób stwierdzić, czy działania watahy są przypadkowe, czy też stanowią część większego, bardziej dopracowanego planu. Są ugrupowaniem wyjątkowo nieprzewidywalnym i zmiennym. Wielu mogłoby na tej podstawie przypuszczać, iż nie posiadają jasno wyznaczonego celu i dążą jedynie do tego, co w danej sytuacji jest najbardziej korzystne. Lecz kto wie, ile w tym prawdy.
Liczebność
6



Geneza powstania


Wataha powstała z inicjatywy Lokatt, która po latach tułaczki zapragnęła osiąść gdzieś na stałe by móc wreszcie zaznać spokoju i cieszyć się pełnym brzuchem. Doszedłszy do wniosku, iż najkorzystniejszym rozwiązaniem będzie stworzyć nowe stado, poczęła gromadzić wokół siebie wilki, które tak, jak ona pragnęły odnaleźć bezpieczne schronienie. W zamian za lojalność, obiecała im takowe zapewnić, na co zgodnie przystali, uznając tym samym Jaskółkę jako swą przywódczynię.



Opis watahy


Szepczące Cienie uchodzą za osobniki niezwykle tajemnicze i podstępne. Niewiele o nich wiadomo, choć po krainie niejednokrotnie chodziły różne, często przeczące sobie plotki o owym stadzie. Całkiem możliwe, że wiele z tych pogłosek wyszło i od samych Cieni, bowiem upodobali sobie oni rozsyłanie fałszywych informacji i wprowadzanie potencjalnych wrogów w błąd. Wilki te wierzą, iż informacje niejednokrotnie są w stanie uczynić więcej szkody niż kły i pazury, więc niechętnie dzielą się swą wiedzą. Sojuszników dobierają niezwykle ostrożnie, a wobec osobników spoza stada są bardzo nieufni. Nie szukają na siłę zwady, wdają się w konflikty tylko wówczas, gdy nie sposób ich uniknąć bądź jeżeli są w stu procentach pewni swej przewagi. Zanim podejmą jakąkolwiek decyzję, najpierw dogłębnie rozpoznają sytuację, starając się dokładnie przemyśleć każde działanie pod kątem korzyści dla własnego stada, która stanowi dla nich wartość nadrzędną. Zawsze wkraczają wtedy, gdy najmniej można by się było ich spodziewać i kiedy ewentualne zyski wydają się największe. Często uciekają się do podstępów, jeżeli w ich mniemaniu jest to konieczne do osiągnięcia wyznaczonego przez siebie celu.
Cienie charakteryzuje bezwzględna lojalność zarówno względem przywódcy jak i pozostałych członków stada. O ile wobec obcych zazwyczaj są ostrożni i nieufni, między sobą są niezwykle szczerzy. Łączy ich silna więź, której podstawę stanowi łączący ich wspólny cel i sekrety, których zobowiązani są strzec. Niejednokrotnie jest ona równa, bądź nawet silniejsza od rodzinnej. Wszyscy członkowie watahy mają swój wkład w budowanie siły swego stada w taki, czy inny sposób i właśnie to, poprzez samodoskonalenie i lojalność wobec innych Cieni, stanowi główny obowiązek każdego wilka. Pomimo jasno ustanowionej hierarchii, każdy zawsze ma prawo wysunąć własne propozycje, lecz ostatnie słowo w dyskusji ma aktualny przywódca, od którego decyzji nie sposób już się odwołać. Budujący swą siłę na skrzętnie skrywanych sekretach i niedomówieniach, podstępne Cienie oczekują od swych członków bezwzględnej dyskrecji. Jeżeli coś stało się wewnątrz stada, tam też powinno zostać, nie docierając do obcych uszu. Często ta zasada dotyczy również i samych wilków, bowiem Cienie niechętnie pozwalają posiadającym już pewną wiedzę o stadzie osobnikom odstąpić od ich szeregów. Opuszczenie sfory nawet i za zgodą przywódcy zazwyczaj równoznaczne jest z wygnaniem i osobnik taki staje się dla Cieni zwykłym intruzem. A często również pierwszym podejrzanym, jeżeli ktoś pokrzyżuje watasze plany, bądź do uszu obcych dotrze coś, co miało pozostać tajemnicą. Cienie nie mają żadnej litości dla zdrajców i bezwzględnie karzą ich śmiercią.

Zwyczaje stada


Pomimo, iż zazwyczaj Cienie starają się nie rzucać w oczy, potrzebowały czegoś, co podkreśliłoby ich odrębność na tle innych watah i dodatkowo wzmocniło łączącą ich więź. Naocznym tego znakiem są krucze pióra, jakie zdobią ciała Cieni podczas stadnych uroczystości. Ich ilość i rozmieszczenie zależne są od rangi poszczególnych osobników.
Większość zwyczajów została wyniesiona z rodzimych watah niektórych z członków stada bądź stanowi ich połączenie. Obecnie Cienie posiadają cztery oficjalne stadne uroczystości, mające na celu zacieśnienie więzi łączących Cieni bądź celebrowanie ważnych dla nich wydarzeń.

- Święto Słońca –

Bez słońca nie byłoby cienia. Dlatego też Święto Słońca jest dniem radości, celebracją tego, co łączy członków stada, a także czasem oddawania czci naturze. Uroczystość służy zacieśnieniu więzi łączących wilki i rozrywce, stanowi chwilę wytchnienia i odpoczynku od trudów codziennego życia. Rozpoczyna się o świcie wielkim stadnym polowaniem na grubego zwierza, a kończy o zmierzchu, kiedy to stado zgodnie wyje w kierunku zachodzącego słońca. W międzyczasie Cienie spędzają czas na uczcie, rozmowach i przyjacielskich pojedynkach, jak również ma miejsce kilka pomniejszych rytuałów. Odbywa się raz na kilka miesięcy, a termin spotkania wyznacza przywódca.

- Święto Księżyca –

Gdy słońce zachodzi, świat kryje się w mroku. Uroczystość dotyczy wszystkiego, co ukryte dla obcych oczu – wszelkich sekretów tak zazdrośnie strzeżonych przez Cienie. Wówczas następuje stadna narada, której przewodniczy przywódca wraz ze swymi doradcami, lecz każdy członek stada ma prawo zabrać głos, by podzielić się swymi informacjami, czy pomysłami. Wtedy również odbywają się uroczystości na cześć zmarłych, Cienie wierzą bowiem, iż tego dnia duchy poległych przybywają, by również wziąć udział w zebraniu, czasami wpływając na umysły żyjących i podsuwając im pomysły mające pomóc w dalszym rozwoju watahy. Święto Księżyca ma miejsce podczas pełni.

–Złocisty Brzask–

Wraz z pierwszymi promieniami słońca pojawiają się cienie. Jest to święto początku, pierwszych kroków na nowej drodze. Wówczas wilki, które pragną poświęcić swe życie jednej z określonych profesji zmuszeni są dowieść, iż podołają swym obowiązkom. Na próbę w zależności od ścieżki, jaką zdecydowali się podążyć wystawiana jest wówczas ich siła, spryt bądź wiedza. Adepci muszą wówczas udowodnić swym przyszłym dowódcom, że są godni by podążyć daną drogą. Próby poprzedza kilkutygodniowy okres szkolenia pod okiem bardziej doświadczonych członków stada. Również w tym czasie następuje inicjacja szczeniąt wkraczających w dorosłość i uroczyste zaprzysiężenie nowych członków stada. Całość kończy polowanie i uczta.
Złocisty Brzask odbywa się jedynie wtedy, gdy co najmniej trzy wilki będą gotowe aby wkroczyć na nową ścieżkę.

–Bezgwiezdna Noc–

Bez światła nie ma cienia. Ogólnie pojęte święto śmierci. Odbywa się kilka dni po tym, jak jeden z członków stada opuści ten świat. Wówczas, pod osłoną nocy Cienie żegnają go po raz ostatni. Rytuał pogrzebowy wywodzi się z połączenia wielu podobnych praktykowanych w rodzimych watahach niektórych członków stada. Ceremonii przewodniczy szaman, który uprzednio znajduje nieduży patyk i pokrywa go mieszaniną roślinnych barwników, innych w zależności od pełnionej przez zmarłego funkcji. Następnie zostaje on opleciony mieszaniną trawy, ziół i innych roślin, połączoną z sierścią nieboszczyka. Na koniec ów swoisty wieniec ozdobiony zostaje kruczymi piórami oraz skropiony krwią zwierzyny upolowanej przez najbliższą zmarłemu personę. Wówczas zostaje on przeniesiony w okolice wąskiego potoku, gdzie po wygłoszeniu krótkiej mowy pożegnalnej ten sam osobnik ciska go w nurt rzeki. Odpływająca w dal mieszanina roślinności, zwierzęcej krwi oraz sierści zmarłego, żegnana wyciem pozostałych członków stada symbolizuje ostatnią podróż, w jaką udaje się jego dusza, by ostatecznie opuścić ten świat.
Jest to również czas wykonania wyroku śmierci na zdrajcach, choć w tym przypadku uroczystość często nosi nazwę Szkarłatnej Nocy. Ten, kto ośmielił się wystąpić przeciwko stadu ginie rozszarpany przez swych dawnych współbraci. Prym w egzekucji zazwyczaj wiodą wilki, które niegdyś były mu najbliższe - bowiem wraz z obróceniem się przeciwko stadu zrywa on jakiekolwiek więzi łączące go z innymi wilkami, stając się wrogiem również w oczach swej rodziny czy przyjaciół. Uznaje się nawet, iż jedynie zabijając owego wilka jego bliscy są w stanie oczyścić się z hańby. Zdrajcom nie przysługuje prawo do uroczystego pogrzebu - ich ciała zazwyczaj wywlekane są poza granice terytorium i porzucone na łaskę padlinożerców, a dusza nigdy nie zostanie oficjalnie pożegnana.



Hierarchia


Cienie są mocno zhierarchizowaną watahą, o jasno ustanowionym podziale obowiązków. Wyznaczono wiele odrębnych profesji wyspecjalizowanych w konkretnej dziedzinie, by dać możliwość jak największej ilości wilków odnaleźć swe miejsce w stadzie. Członek stada może wkroczyć na daną ścieżkę jedynie, gdy przejdzie on podczas jednej z uroczystości odpowiednią próbę.
Najważniejszym wilkiem w stadzie jest przywódca, wśród Cieni nazywany Sercem Nocy. Posiada on trójkę doradców, często określanych wspólnym mianem Kręgu Cienia. Każdy z nich, oprócz służenia alfie poradą, pełni również funkcję dowódcy odpowiedzialnego za funkcjonowanie dwóch oddzielnych oddziałów. Tak więc Dotyk Nocy, będący najczęściej najbardziej doświadczonym wojem, trzyma pieczę nad walczącymi w imię stada Wojownikami oraz strzegącymi ich terenów przed intruzem Wartownikami. Kolejny jest Szept Nocy. Jemu podlegają Szpiedzy, którzy zdobywają informacje o obcych watahach, a także Odkrywcy, mających za zadanie poznać tę krainę jak najdokładniej, odkrywając nowe tereny. Wreszcie ostatnim z członków Kręgu jest Kwiat Nocy, odpowiedzialny za wilki zajmujące się magią i lecznictwem. Tak więc dowodzi on Znachorami, dbającymi o zdrowie członków stada, oraz Szamanami, którzy prócz zielarstwa skupiają się również na studiowaniu przenikającej krainę magii, a także przewodzą wszelkim stadnym uroczystościom i odprawiają rozmaite rytuały.
Pozostali członkowie stada określani są mianem Strażników Nocy. Ma to na celu podkreślenie, że nawet niewyspecjalizowany w żadnej dziedzinie, zwyczajny wilk stojący nisko w hierarchii ma znaczący wkład w życie swej watahy. Każdy z nich powiązany jest siecią licznych sekretów, których zobowiązani są strzec. Oficjalnie Strażnikiem Nocy zostaje się po złożeniu uroczystej przysięgi wierności w obecności całego stada. Dotyczy to również szczeniąt wkraczających w dorosłość.






Umiejętność specjalna


Członkowie Szepczących Cieni zanurzając pazury w fioletowym śluzie, pokrywającym ciała naznaczonych przez wysłannika Jelenia żab (posiadają na swych ciałach fantazyjne wzory), które występują jedynie w okolicach Wysepki na jeziorze, podczas kolejnej walki lub polowania wraz z pierwszym udanym atakiem nałożą na przeciwnika efekt krwawienia (-2 PŻ/tura). Będzie on trwał 5 tur, w sumie odbierając 10 punktów życia.







Spis watahy

                                Serce Nocy (przywódca): Lokatt

                                Dotyk Nocy (doradca/dowódca Wojowników i Wartowników): Vune
                                Szept Nocy (doradca/dowódca Szpiegów i Odkrywców): --
                                Kwiat Nocy (doradca/dowódca Znachorów i Szamanów): Resef

                                Wojownicy: Kune, Naerys
                                Wartownicy: Keiran

                                Szpiedzy:--
                                Odkrywcy:--

                                Znachorzy: Thaisis
                                Szamani:--

                                Strażnicy Nocy (zwykli członkowie):--
                                Szczenięta:--

Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 1 gość

cron